Categorie

Kind

mijn-missie-myrthe-zuidinga

De woorden die je zegt, neem je mee.

By Kind, Ouderschap, Vertrouwen

We zitten samen te kleuren. Iets wat mijn energieke avonturier niet het allerleukste vindt maar de tekening voor Vaderdag moet worden zoals hij wil.

Driftig zie ik de stiften bewegen. De lippen ferm opeen gedrukt en zijn ogen verlaten het papier niet. Een doel. En een taak.

Maar ook, in zijn hoofd een verlangen iets te tekenen wat hem niet lukt. Wat hij op zijn leeftijd en met zijn tekenervaring niet voor elkaar krijgt. En dan hoor ik het: “ik kan het niet. Het lukt me niet.

Ik stop. Ik kan het niet.”

Boos worden de stiften weg gegooid en nog net kan ik de tekening redden van de grijpgrage handjes die de tekening anders hadden verscheurd. Mislukt.

In zijn ogen.

Ik zie teleurstelling. Ik hoor: ik kan het niet.

Een dikke knuffel is de start van een gesprekje dat begint met een compliment. Dat ik het zo knap vindt dat hij zo ijverig kan werken aan een tekening.

Hij kijkt op. Maar is nog niet overtuigd van het feit dat wat hij doet al hartstikke oke is.

Een voorbeeld op de dag waarin gevoeld word: ik kan niet uitvoeren wat van me gevraagd wordt of wat ik mezelf als doel stel.

Wanneer kinderen iets niet kunnen in dit geval, betrekken ze het vaak op zichzelf. Op hen als persoon. Ik als persoon kan het niet. En dat knaagt aan het zelfbeeld. Aan hoe kinderen over zichzelf denken. Er is in dit geval niets met mijn avonturier, het lukt hem niet te tekenen wat hij wenst.

Ik leer mijn zoon, de kinderen om mij heen, de kinderen die ik zie in mijn coachingpraktijk om te zien wat er NOG niet is. Voor nu lukt dit niet, maar hoe ouder je wordt of wanneer je oefent, kun je altijd beter worden, meer kunnen dan je nu denkt.

Naast dat de kinderen een levensles mee krijgen in het niet zien als een persoonlijk falen maar in taakgericht leren, leer ik ouders ook. De mate hoe jij als ouder met een tegenslag, leermoment om gaat, is wat kinderen zien. En dat wordt gekopieerd. Probeer voor je kind te laten zien dat je door kunt gaan, nog een keer porberen. De lat niet te hoog leggen maar in kleine stapjes komen tot wat je wilt leren en kunnen. Het doel lukt je NOG niet. Maar vier de resultaten van elk klein stapje er naar toe.

Wat een vreugde gun ik jou en gun ik jullie! Hang de slingers maar alvast op!

Papa leer je zoon…

By Kind, Ouderschap

Wat zijn kleine kinderen toch eerlijk. Ze spelen samen, ze plagen samen, ze ontdekken samen en zijn goudeerlijk.

Mocht er iets gebeuren wat peuters en kleuters niet zint, dan komen de tranen. Al dan niet ondersteunt met grote snikkende halen wat er gebeurd is.

Deze onschuldige, open, ontvankelijke kleuters worden ouder en de tranen verminderen. Of worden gemeden. Geprobeerd achter de luikjes van de ogen te houden hoezeer de tranen ook opwellen om te stromen, om los te laten, om te uiten.

Ik zie het bij mijn zoon. 6 jaar. En die ontvankelijke peuter is niet meer. Het dragen van een staartje wordt in twijfel getrokken wanneer hij hoort dat ze denken dat hij een meisje is. Ik hoor vriendjes om hem heen vertellen dat ze echt niet huilen.

Jongens en huilen. Er lijkt nog steeds een taboe op te rusten. Nog steeds. Het imago dat een echte man niet hoort te huilen, mannen hun tranen niet tonen in het bijzijn van anderen, blijft aanwezig.

En zolang papa’s hun tranen weg blijven slikken en deze kreten nog steeds gehoord worden over het type man, zullen ook onze jongens zich blijven verweren tegen hun tranen.

Wat wens ik dat onze kinderen, onze meisjes EN jongens, hun emoties mogen uiten. Boosheid, onzekerheid, tranen en teleurstelling. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Het leert je een les. De emotie mag eruit in plaats van dat het wordt weggeslikt. Wat wens ik kinderen die verbonden zijn met hun gevoel in plaats van met het beschermingsmechanisme van wat verteld is wat hoort.

Mijn wens, deze verandering start bij het aanmoedigen van onze partners, onze mannelijke vrienden om ons heen. Alleen de papa’s en andere rolmodellen om de kinderen heen, kunnen laten zien dat tranen bij het leven horen. We mogen dat als ouders benoemen. We mogen vertellen dat tranen een prachtige communicatie is om te laten zien dat iets je pijn doet, je raakt of overweldigd wordt van vreugde.

Mama’s kunnen het vertellen. Papa’s kunnen het laten zien. Laat die tranen stromen, benoem wat je voelt. Kinderen zijn de meest prachtige mensen die doen wat ze voorgedaan hebben gekregen.

Dus, papa, slik jij je tranen weg of laat je ze lopen, benoem je je emoties?

Ieder kind loopt zijn eigen pad

By Kind

Het schooljaar is bijna ten einde. De juffen en meesters zijn druk bezig met het afronden van dit jaar en vorm geven van volgend jaar.

Ik zie mijn kind. Het afgelopen schooljaar heeft een paar maanden gekend van ander onderwijs. Thuisonderwijs. Wat daar onder wordt verstaan is voor elk gezin, voor elk kind en elke situatie anders. Dat is oke. Ik heb het volste vertrouwen erin dat in elke situatie is geprobeerd dat te doen wat op dat moment mogelijk is geweest.

Toch merk ik dat ouders nu wat onzeker worden over het feit dat er maanden onderwijs is ‘gemist’. De vragen die terug gegeven worden of het slim is het kind naar een volgend schooljaar over te laten gaan, krijgt een andere wending. Wat mogelijk nooit de opzet mag zijn. Deze paar maanden onderwijs zullen niet de enige oorzaak zijn waardoor er mogelijk gevoeld wordt dat jouw kind misschien een ander pad loopt dan een ander kind.

Lieve ouders, elk kind bewandelt zijn eigen pad tot een punt dat het zelf verantwoordelijkheid kan dragen. Elk kind is hier in verschillend, elk pad kan hierin verschillend zijn.

Kinderen die daarbij verbonden zijn aan een onderwijssysteem zullen volgens wensen en richtlijnen van school de mogelijkheid worden geboden om nog eens extra stil te staan bij de mogelijkheden die het huidig schooljaar biedt. Een jaar extra doen, een jaar overslaan, het is het pad van dat kind in dat onderwijssysteem waarbij ouders en leerkracht kan kijken wat hem of haar toe komt.

Dat je kind mogelijk wat trager de schooljaren doorloopt zijn alleen nog maar de basisschooljaren. Graag zie ik dat mijn kind die doorloopt vanuit een ontspannen sfeer. Ik wens niet dat mijn kind nu al op de tenen moet lopen om het tempo van zijn jaargenootjes bij te benen. Dat mijn kind op de tenen moet lopen om aansluiting te behouden in welke vorm van ook. Na basisonderwijs volgen er nog zoveel jaren van ontwikkeling, van groei en persoonlijke balans vinden. Laten we er op vertrouwen dat elk kind op zijn eigen tempo leert, groeit en tot bloei komt!

Jouw kind loopt dus niet achter, je kan jouw kind alleen vergelijken met zichzelf!

Schools verlangen

By Kind

Wat we onze kinderen niet leren op school maar essentiële lessen zijn.

Persoonlijke ontwikkeling, je ontkomt er heden ten dage niet meer aan. Of je nu zelf een mooie route naar meer zelfbewustzijn aan het lopen bent of je hoort het in je omgeving. Je kunt er niet meer omheen. We groeien.
Als mens, als samenleving.
Langzaam maar zeker verschuift de essentie van zijn, van werken, van leven naar een meer persoonlijk bewuste invalshoek.
En bij de lessen die je leert gedurende deze ontwikkelingsreis hoor ik het zo vaak om me heen.

‘ Waarom leer ik dit nu pas? Waarom zijn vakken als ‘persoonlijke patronen’, ‘balans en herstel’ en ‘leren voelen’ geen vakken die ik op school al heb geleerd?

Ik vraag mij dat ook af.
In deze maatschappij die gehaast leeft, waar er elke dag een plan is voor elk gezinslid, waar we zoveel moeten en vliegen door de dag…
Is het niet het meest waardevol als we dit patroon kunnen doorbreken. Is het niet voor ons dan toch allerminst voor onze kinderen.
Onze kinderen staan in hun kinderjaren nog zo open voor alle emotionele levenslessen. Wat zou het fijn zijn als we die openheid blijven stimuleren. Nadenken over wat hen blij maakt. Stilstaan bij hun gevoel. De kwaliteiten van jezelf kunnen zien. Jezelf waarderen. Kinderen tot 8 jaar zijn nog zo ontvankelijk voor alle gedragspatronen die ze aangeleerd krijgen. Er speelt nog geen afhankelijk naar de wereld om hen heen.

Laat de kinderen in creativiteit en bewegen blijven aandenken, dat stimuleert het leren en voelen.
Wat wens ik dat onze kinderen niet vliegen maar dat zij mogen fladderen!
Stilstaan, vertragen, voelen en zichzelf kunnen en durven zijn.
Een droom, een verlangen.
En met dit verlangen draag ik mijn steentje bij.
Voor mij, voor mijn zoon, voor zijn leeftijdsgenootjes.
Voor ons allemaal.

Liefs,

Myrthe

What do you want to do ?

New mail

Jouw mini maatschappij

By Kind
Jouw minimaatschappij onder de loep

Het feestje van je kind geeft je zoveel inzichten.

Hierbij een eerlijke inkijk in een feestje en de mogelijk vergeten voordelen van een feestje dat je thuis mag vieren met jouw kindje en klasgenootjes.

Je bent jarig, 4 jaar oud en je eerste stappen op het schoolplein op weg naar de juf van groep 1 waar jij vandaag start, worden gezet.
Je rent, je verwondert, je bent gespannen, verlegen, enthousiast, verdrietig of alles misschien wel tegelijk.
Vanaf nu stap jij in een mini maatschappij waar ik als mama geen weet van heb.

Ik kan enkel gissen naar hoe jij in de kring zult zitten, of je driftig meedoet in de les of wegdroomt in de klas. Ik hoor na school wat namen van kindjes voorbij komen waarvan ik nog geen weet heb.
En vaak: vaak kan er helemaal niet antwoord gegeven worden op vragen van school. Heb je vandaag heel hard ergens om moeten lachen? Moest er iemand een windje laten? Hebben jullie liedjes gezongen?
Ik word maar weinig wijs van wat jij beleeft op school.

Loslaten.
Jij ontwikkelt, leeft, ervaart en ontdekt op een plek die ik niet meer zo samen met je kan beleven. Je komt thuis met verhalen die je alleen op school hebt kunnen horen.
Over dat je een wens mag doen nu je tussen twee meisjes in hebt gezeten.
Of die keer dat je thuis uitvoerig het ‘iene-miete-mutte-versje’ bent gaan uitvoeren bij het kiezen van een snoepje.
Je kunt me tegenwoordig alles wijsmaken over dino’s en de bijbehorende namen. Ik leer van jou.
Totdat…..
We jouw feestje mogen vieren.

Wat een genot om alle uitgenodigde klasgenootjes thuis om elkaar heen te zien rennen, samen te spelen. En om jou hier tussen te zien bewegen. Hoe je interactie is met de een, en hoe jij je door een ander jongetje flink laat opjutten. Door dit tafereel van een afstandje te aanschouwen, kan ik karakters plaatsen bij de kinderen. Verhalen en verbanden ga ik leggen tussen de kinderen.
Wat voor gesprekken jullie jongens onderling hebben.
Hoe er gespeeld wordt.
En voor het eerst is daar die glimp van wie jij bent in de klas.
Ik ontdek, beleef en geniet net zo hard mee. Jij van alle aandacht, belangstelling en de spelletjes die jullie met elkaar spelen. Ik geniet van het zien hoe jij beweegt tussen hen in, wie jij bent op school.

Wat is het toch heerlijk om jouw kinderfeestje thuis te vieren. Om weer even met je samen te spelen en mij te laten ontdekken hoe jouw wereld er op school uitziet. Jij en jouw klasgenootjes!
Laat je nog maar vaak een verjaardagsfeestje mogen vieren.
Ik kan niet wachten!

Dus, mocht je twijfelen over de locatie van het feest…Ik hoop hierbij je het duwtje in de rug te hebben gegeven  dat feestjes thuis, in het buurthuis of gymzaal echt mogelijk zijn. Het geeft je unieke inkijkjes in de mini maatschappij van je kind!

Liefs,
Myrthe

Meisje, meisje, meisje…

By Kind

Meisje, meisje, meisje. Wat had ik graag gewild dat ik vroeger kon voelen wat ik zelf graag wilde. En dan ook nog de durf om voor mijn eigen wens of verlangen op te komen, ook al was dat anders dan dat de meiden om me heen deden. In plaats daarvan gedroeg ik zij zoals ik dacht dat wenselijk was. Om leuk gevonden te worden, om erbij te horen. Wat had ik mijn onzekerheid graag willen ombuigen tot vertrouwen. Grenzen aangeven, vertrouwen in mijn eigen kunnen, mijn kwaliteiten ontdekken en daarvoor uit durven komen.

De meiden van nu, vanaf een jaar of 8-10 jaar, komen nu al in deze fase. Meidenvenijn, groepsdruk, erbij willen horen, heftige emoties en verdriet, pesten en onzekerheid zijn thema’s die rond het 9e levensjaar een grote rol gaan spelen.

Waar de wereld eerst vooral om het kind draait, gaan deze tieners de afhankelijk naar de wereld buiten hen ontdekken. Met al deze gevoelens en onzekerheden.

Soms wordt door ouders gezegd dat het lijkt alsof hun kind al in de puberteit verzeild is geraakt. Dit is niet het geval. Het is deze transitie naar de nieuwe werkelijkheid die maakt dat je kind zich anders voelt of gedraagt.

Voor deze meiden wil ik zo graag opkomen. Omdat ik weet dat er niets mooiers is dan jezelf durven zijn. Te weten wie je bent, wat jouw kwaliteiten zijn. Dat je durft te stralen. Jij bent je eigen Liefsteling.

In een kleine groep bied ik voor deze dames workshops aan.

Eerlijkheid en groei gaan hand in hand in groepsverband. In deze veilige setting gaan we onder genot van een knutsel, een spel of andere werkvorm onszelf ontdekken. Wat zijn onze kwaliteiten, hoe kom ik voor mezelf op, hoe ga je om met groepsdruk, hoe krijg ik vertrouwen in mijzelf.

 Liefs,
Myrthe

 
What do you want to do ?
New mail

Het energieke kind

By Kind

Klimmen in de bomen, een verzameling moois van de straat in je zakken, springen in een net te diepe regenplas en oneindig veel fantasiekunstwerken bouwen op het strand.

De kinderen om me heen hebben me altijd verbaasd over het eigen spel, de eigen voorkeuren, de kwaliteiten en soms ook de hoeveelheid energie die per kind zo anders is.

Met de jarenlange ervaring bij kinderen met veel energie, vaker jongens dan meisje, ben ik me gaan interesseren in deze verschillen tussen jongen en meisje. Je hoort het om je heen, moeders zeggen het dat hun zoon zo anders is dan hun dochter. De energieke jongen is speels, actief, enthousiast, snel, competitief, leergierig, ongeduldig, impulsief, enthousiast. Maar ook de pittige meisjes kunnen omschreven worden met bovenstaande karaktereigenschappen.

Beide kinderen, jongens en meisjes, mogen de begeleiding krijgen om hun eigenheid te behouden binnen het wenselijke verlangen van gezin of school.

Als kers op de taart mag ik deze ervaring nog meer verfijnen bij mijn eigen energieke, avontuurlijke, levendige, intense Liefsteling. Hij en zoveel meer kinderen spiegelen me in hun gedrag, zijn emoties en de patronen de onderliggende wens of behoefte. Een behoefte van hen of bijvoorbeeld een verlangen in mijzelf.

Om deze jongens en meiden te laten zijn wie ze zijn, zichzelf ontdekken met hun kwaliteiten organiseer ik voor hen workshops.

In groepsverband ontdekken, beleven, samen werken, oplossingen bedenken en plezier hebben. Met onderliggend sociaal-emotionele levenslessen om bij stil te staan.

Liefs,
Myrthe

Bekijk workshops
 
What do you want to do ?
New mail

Vier het falen

By Kind, Ouderschap

Daar staan we dan. Nog na snikkend van de frustraties die thuis hoog op liepen. Waarom kan ik je zo moeilijk bereiken? Waarom is jouw gedrag zo bepalend en moet het op die ene manier en anders niet. Het levert frustratie op, omdat ik niet altijd wens te buigen naar jouw verlangen. Choose your battles, het  is hier de orde van de dag.

Tranen bij jou, tranen bij mij.
Wie had gezegd dat opgroeien een grote ontdekkingstocht is met pieken en dalen geef ik geen ongelijk.

De situatie van vanochtend, een doordeweekse schooldag. 

Ik vind dat ik faal. Ik voel me schuldig. Toch weet ik mezelf niet te kleineren of tekort te doen. Ik laat die belemmerende overtuiging opborrelen en overwaaien.  Dit is geen moment van falen. Ik leer.
Ik leer. Elke dag. 

Vier het falen!

Ik mag in de spiegel kijken: waarom heb ik gereageerd zoals ik deed? 
Het falen wil ons een boodschap brengen.  Hoe ben ik opgestaan, was ik toen al geprikkeld?  Was het een voorval van waarde waarbij ik echt voet bij stuk wilde houden? Was het deze frustratie waard? Wat kan ik een volgende keer anders doen? Of heb IK iets nodig waardoor ik zo geprikkeld werd?

FALEN. Het klinkt zo hard. Ik leer.

Ik weet van mijzelf dat ik het goed doe op de manier zoals ik doe. Hoe ik handel, hoe ik er voor mijn zoon ben of probeer te zijn. Ik doe het goed genoeg.
Want weet lieve ouder, de opvoeding is nooit perfect!
Niet zoals we dit van te voren hadden bedacht. Niet omdat er altijd onverhoopt dingen op ons pad komen die weerslag op ons hebben en daarbij logischerwijs ook op het opgroeien en de interactie met onze kinderen. Dat is leven!

Want weet lieve ouders, de opvoeding is nooit perfect! 

Het is niet zoals we dit van te voren hadden bedacht, omdat er altijd onverhoopt dingen op ons pad komen die weerslag op ons hebben. En daarmee logischerwijs ook op het opgroeien van onze kinderen. En  op onze interactie met onze kinderen.

Liefdevol opgroeien

Liefdevol opgroeien is een pad dat niet te vergelijken is met een geasfalteerde snelweg. Soms loop het pad dood, soms is het een smal wandelpad vol pieken en dalen. Maar keer op keer kun je vooruit kijken naar dat wat nog komen gaat. Neem de lessen die je geleerd hebt mee in je rugzak die ouderschap heet. Wees niet te streng voor jezelf! Je doet wat jij in je mars hebt of wat je op dat moment kan.

Je doet het goed! Echte verhalen, kwetsbaarheid en openheid is wat opgroeien realistisch maakt! Liefs, Myrthe