Alle berichten door

Myrthe Zuidinga

‘Stop hou op!’ …en toch gaat je kind door..

By basisbehoefte, Bewust opvoeden, Boosheid, Emoties herkennen, Energieke kind, Gevoelens, Kind, Kindercoach, Opgroeien, Ouderschap, Verbinding, Vertrouwen

5 tips om jouw kind te leren luisteren naar grenzen


Mijn kind luistert niet!
Wat ik ook doe.

Kinderen leren.
Elke dag.
Van alles en iedereen om hen heen.
Daar horen grenzen bij.
Grenzen betreffende veiligheid en persoonlijke grenzen.

Als een vriendje of jij als ouder een grens stelt, is daar een reden toe.
Als jouw kind die grens niet accepteert is daar ook een reden voor.
Om jouw kind te mogen leren over de waarde van een grens, de onderliggende boodschap en het leren luisteren naar elkaar, mag je jouw kind meenemen in de onderliggende emoties van dit onaangename gedrag.

Voor veel ouders is het herkenbaar. Help, mijn kind doet gewoon waar hij zin in heeft. Wat kan dat een machteloos gevoel geven ondanks dat je mogelijk al zoveel hebt geprobeerd. Afspraken maken, rustig gebleven, nabijheid geboden en toch…ging hij door.
Als een grens niet wordt geaccepteerd en het gedrag zich blijft herhalen, je kind luistert niet, dan wil dat zeggen dat er iets in hem niet fijn is. Er is een onderliggend verlangen, wens dat zo sterk is, dat hij gewoonweg niet KAN luisteren naar je.

Jouw kind heeft je hulp nodig. Samen mag je kijken naar de grote emoties, getriggerd door de onvervulde behoefte of het verlangen die zijn gedrag sturen en bepalen. Hij heeft er nog geen woorden voor, dit gaat voorbij de taal.
Als een kind je uitdaagt, is zijn grootste wens om meer verbondenheid te ervaren. Dit is alleen zijn onhandige manier om dit kenbaar te maken.

Tips om jouw kind bij te staan bij boosheid en onmacht

Om je kind te helpen woorden te geven aan het onderliggende verlangen, kun je hem bijstaan.
– Als ouder mag je de rust blijven uitstralen en behouden om een zo open en veilige plek uit te stralen om je kindje te helpen.
– Wanneer je kind wil schoppen, slaan en bijten, begrens je het fysieke gedrag. Benoem duidelijk wat je ziet en wat je wenst. Pak de arm van je kindje en vertel: “Slaan doet pijn. Ik wil niet dat je slaat.”
– erken de gevoelens en verlangens onder het gedrag van je kind. Gevoelens benoemen, zorgt voor herkenning. Je kind voelt zich gezien. Vanuit die veilige plek zal je kind makkelijker meewerken.
Gevoelens benoemen kan bijvoorbeeld door te zeggen: ‘ik zie dat je…erg boos bent. Klopt dat?” Of “het lijkt alsof je wil duwen, gaat het niet eerlijk?”
– Nadat je als ouder woorden hebt gegeven aan de emotie, kun je je kind helpen sturing te geven aan wat je beter zou kunnen doen.
“Je kunt me vertellen wat je wil, ik kan je helpen.” “Ik zie dat het je verdrietig maakt  hoe kan ik je helpen?”
– de boodschap die je je kind mee wil geven, is dat emoties er mogen zijn. Dat het oké als je je buitengesloten voelt. En soms, zijn die emoties zo groot, daar mag je hulp bij hebben.
Wat ben jij als ouder blij dat je kind zich veilig en vertrouwd bij je voelt dat je kind kon laten zien hoe hij zich voelde.

Als ouder kun je jouw kind helpen door woorden te geven aan het gedrag wat je ziet. Echter, de juiste bewoording van de gevoelens er onder, kunnen suggestief ingevuld worden door jou maar berusten op een eigen interpretatie.
Alleen jouw kind weet wat hij voelt.

Je kind leert eerst de basisemoties als angst, boos, verdriet en blij te herkennen. Met de emotionele groei van je kind wordt de diversiteit aan emoties ontwikkeld. Gevoelens als teleurstelling, eenzaamheid of oneerlijkheid worden bekend. Wanneer je kind ouder is, probeer dan minder voor je kind in te vullen en hem meer regie te geven bij het benoemen van emoties.

Als negatieve emoties er mogen zijn, gaan de gevoelens weer weg. Als negatieve emoties onderdrukt moeten worden, worden ze groter en groter!
Je kunt je kind helpen door er te zijn. Te luisteren naar wat je kind wilde vertellen. Het werk zit hem in het leren omgaan met die boze, angstige, oneerlijke gevoelens.
Dat is hard werken, elke dag weer.
Met een prachtig cadeau voor jouw kind: hij mag er helemaal zijn zoals hij is.

Waarom straffen vaak averechts werkt.
Daar lees je de volgende keer over.

Alle liefs,

Myrthe

Help, wat voel ik?

By Bewust opvoeden, Boosheid, Emoties herkennen, Energieke kind, Gevoelens, Kind, Opgroeien, Ouderschap

Herken je het als ouder, je kind kan opeens omslaan in de emoties.
Waar er net nog niets aan de hand leek, slaat de stemming om en lijkt er een bom gebarsten te zijn.
Tranen, frustratie, schreeuwen.
Voor elk kind kan dit er anders uitzien.

“Het is niet eerlijk!”
En dan hoor je jouw kind benoemen: ‘je bent echt heel erg stom!” of ‘Nee, nee, nee. Het is niet eerlijk!”
Van binnen borrelt de emotie. De lava is misschien uit de vulkaan gespoten maar de reden van de boosheid is nog niet aangekaart. Dat hoeft ook niet.

Als ouder willen we graag ons kind uitleggen wat er gebeurde, waarom dit zo verliep of welk gedrag gewenst was. Echter, bedenk eens zelf: waar heb je zelf de meeste behoefte aan wanneer je boos bent? Is dat een verklaring en uitleg over dat wat gebeurde? Is het misschien een knuffel, genegenheid?

De 4 basisemoties
Een kind kun je leren om emoties te herkennen.
De boosheid is een van de 4 basisemoties die er zijn.
Naast boosheid hoort ook verdriet, angst en blijdschap hierbij.
Onder deze basisemoties liggen zeer veel andere emoties verborgen waarvan jouw kind gedurende ervaring ook gaat leren. Want wat is vertrouwen, erkenning, eenzaamheid of kalmte?

Wanneer je als ouder de emoties wat je ziet en ervaart bij jouw kind terugkoppelt aan je kind, worden er woorden gegeven aan dat wat gevoeld wordt.
Zo sta jij als ouder aan de basis van de emotionele ontwikkeling van jouw kind. Jouw kind spiegelt jou, leert van jou, handelt zoals jij. Hoe mooi is het als jij als ouder daarin op praktische wijze aan kan bijdragen.

Hoe help jij jouw kind?
Een eerste stap is het benoemen van de emotie bij je kind.
In het geval van de driftbui mag je jouw kind, naast het bieden van de genegenheid vertellen dat je ziet dat je kindje boos is. Alleen deze woorden zijn al genoeg. Jouw kind zal voelen dat die emotie er mag zijn. Dat het oké is om boos te mogen zijn. Belangrijker, je kind voelt zich gezien. Met alle emoties die het soms in zich heeft.

Jij benoemt de emotie, jouw kind reageert
Als een gesprek mogelijk is, kun je op suggestieve wijze je kind helpen de emotie te plaatsen. Zo leer je een emotie te benoemen. Want was jij als ouder echt stom of wilde je graag je zin en kreeg je die niet? Door je kind te helpen in woorden te vangen wat er mogelijk speelde, kom je achter zoveel meer lagen van emoties.

Eerst aan de hand meegenomen om later steeds meer zelf emoties te kunnen benoemen.
De ontwikkeling en groei van jouw kind, dat blijft wonderlijk!

Liefs,
Myrthe

Wilde waaghals

By Energieke kind, Gevoelens, Kind, Opgroeien, Ouderschap, Workshops

Je rent.
Je vliegt.
Je valt en bent immer geliefd.

Je fantaseert.
Je ontdekt.
Je breekt en bent weer opgewekt.

Een wilde waaghals. De doener.
Ik hoor je jouw kind omschrijven als een enthousiasteling die in een goede bui de vriendjes om zich heen heeft lopen.

Maar ook het kind dat zich aangedaan voelt bij het mislukken van een taak. Als het niet is gelukt zoals hij had gewild. Het zo graag goed willen doen.

Gevoelig.
Voor de sfeer om hem heen. Jouw kind die de gangmaker kan zijn maar ook de troostende schouder. Of diegene die net iets te fel een duw uitdeelde en met z’n staart tussen de benen weer terug komt lopen. De situatie ontvlucht. Want dit bedoelde hij toch niet. Niet op deze manier.

Herken je ze?
Deze kinderen.
Ik praat in een hij-vorm omdat ik thuis een enthousiaste doener heb. Maar evengoed kunnen dit de meiden zijn. Die mee gaan op ontdekkingspad. Die proberen en leren.

Een ding hebben alle kinderen gemeen.
De emoties zijn groots.
De gevoeligheid van de kinderen maakt dat de woede groots is als dat gevoeld wordt. Het gevoel van onrecht onoverkomelijk. De blijdschap intens. En de scheiding tussen deze emoties flinterdun.

Hoe fijn is het als niet de omgeving om deze energieke kinderen wordt aangepast en omkleedt zodat zij kunnen zijn wie ze zijn.
Zij mogen aan het roer staan van hun emoties. Zij mogen hun emoties herkennen, benoemen en weten wat passend is in de situatie die er is.

Het energieke kind!
Voor jou!
Ik ben er voor jou.

Jouw emoties herkennen.
Hoe mooi is het als jij in een groep met andere energieke kinderen kan samen werken. Op zoek naar jouw eigen handleiding van jouw motor. Jezelf herkennen in de ander. Want jij bent niet anders. Niet anders dan anderen. Jij bent uniek, met jouw eigen motor.
Samen leer je jouw grens aangeven. Elkaars grens respecteren. Je hoeft niet altijd AAN te staan. Doodvermoeiend is dat zelfs. Maar heb je enig idee hoe je tot rust komt? Hoe fijn het is als de motor uit kan staan.

Je hoeft niet te bepalen. Te willen bepalen. Ieder kind heeft eigen ideen. Eigen behoeften. Dat kan soms lastig zijn. Jouw zin niet krijgen. Te moeten wachten. En ook dat mag je leren. Want dat is wat samenwerking is.

Doen!
Dat gaan we doen.
Samen.
Met elkaar.
Vuur. Aarde. Touw. Stokken.

Ik heet je welkom!
4 workshops voor het energieke kind!
4 middagen met elkaar.

Zie ik jou?

Liefs,
Myrthe 

Ik voel de pijn, het verdriet, van dat wat je niet altijd aan de oppervlakte ziet.

By basisbehoefte, Bewust opvoeden, Energieke kind, Gevoelens, Kindercoach, Meisjescoach, Opgroeien, Positieve mindset, Verbinding

De dagen lijken zich te vullen met ogenschijnlijke aanpassingen van het ‘nieuwe normaal.’
De nieuwe realiteit die steeds verandert.
Dit vraagt flexibiliteit, op zoveel verschillende manieren. Van ons allemaal.
Alleen juist die flexibiliteit is minder. Steeds minder.
De rek is er uit.

De regels raken onze kinderen op een diep niveau
Als leeuwen en leeuwinnen waken we over onze kinderen.
Onze kinderen die ons voorbeeld zijn als het gaat om flexibiliteit. Maar als het hen nu ook aantast bij het weer naar school mogen, dan is de maat vol.
De voorwaarden en regels raken onze kinderen. Op een diep niveau.
Het verdriet moet eruit. Bij ons allemaal. Opgekropt verdriet van een ingeperkte vrijheid, van verlangens die on-hold staan of niet meer zijn.
Verdriet van jezelf verliezen. Waar ligt jouw grens?

Een basisbehoefte is ‘erbij mogen horen’
Onze kinderen.
Basisbehoeften voor hen zijn rust, regelmaat en ‘erbij mogen horen’.
Kijk eens diep in jouw hart, is de behoefte ‘erbij mogen horen’ een verlangen voor ons allemaal?
Geaccepteerd worden ongeacht wie je bent. Mogen staan voor wat je wenst.
Je wordt gezien. Je wordt gehoord.
Onze kinderen groeien in deze nieuwe realiteit op in angst.
Met afstand.
En met ziekte.
Ik maak me zorgen.

Erbij horen.
Ook als je een snotneus hebt?
“Ik ga echt veel beter opletten want anders moet de hele klas in quarantaine.” Kinderen worden verantwoordelijk gesteld voor de gezondheid van de klas, voor de dierbaren om ons heen.
De klas binnenlopen en de handen desinfecteren lijkt normaal te zijn geworden.
Een kind complimenteren dat hij het zo goed weet dat je ‘moet’ hoesten in de elleboog.
Wat gebeurt er met een kind waarvan ouders niet willen dat het getest wordt?
Je hoort er niet meer bij.

Delen en verbinden is nu zo belangrijk!
Wat doen we met onze kinderen?
Wat geven we hen mee?
Mijn lijf voelt NEE. Het is genoeg. Voor onze kinderen.
Voor de toekomst. In verbondenheid met elkaar.
Delen en verbinden is nu zo belangrijk.
Niet meer wegcijferen voor de nieuwe normaal. Niet meer aanpassen aan dat wat over jouw grens gaat. Voor een gezonde ontwikkeling mogen we onze kinderen de basisbehoefte geven die we onszelf allemaal wensen.
Je wordt gezien. Jouw unieke zelf, jouw talenten, jouw eigenheid. Je wordt gezien.

Ik ben er voor je!

mijn-missie-myrthe-zuidinga

De woorden die je zegt, neem je mee.

By Kind, Ouderschap, Vertrouwen

We zitten samen te kleuren. Iets wat mijn energieke avonturier niet het allerleukste vindt maar de tekening voor Vaderdag moet worden zoals hij wil.

Driftig zie ik de stiften bewegen. De lippen ferm opeen gedrukt en zijn ogen verlaten het papier niet. Een doel. En een taak.

Maar ook, in zijn hoofd een verlangen iets te tekenen wat hem niet lukt. Wat hij op zijn leeftijd en met zijn tekenervaring niet voor elkaar krijgt. En dan hoor ik het: “ik kan het niet. Het lukt me niet.

Ik stop. Ik kan het niet.”

Boos worden de stiften weg gegooid en nog net kan ik de tekening redden van de grijpgrage handjes die de tekening anders hadden verscheurd. Mislukt.

In zijn ogen.

Ik zie teleurstelling. Ik hoor: ik kan het niet.

Een dikke knuffel is de start van een gesprekje dat begint met een compliment. Dat ik het zo knap vindt dat hij zo ijverig kan werken aan een tekening.

Hij kijkt op. Maar is nog niet overtuigd van het feit dat wat hij doet al hartstikke oke is.

Een voorbeeld op de dag waarin gevoeld word: ik kan niet uitvoeren wat van me gevraagd wordt of wat ik mezelf als doel stel.

Wanneer kinderen iets niet kunnen in dit geval, betrekken ze het vaak op zichzelf. Op hen als persoon. Ik als persoon kan het niet. En dat knaagt aan het zelfbeeld. Aan hoe kinderen over zichzelf denken. Er is in dit geval niets met mijn avonturier, het lukt hem niet te tekenen wat hij wenst.

Ik leer mijn zoon, de kinderen om mij heen, de kinderen die ik zie in mijn coachingpraktijk om te zien wat er NOG niet is. Voor nu lukt dit niet, maar hoe ouder je wordt of wanneer je oefent, kun je altijd beter worden, meer kunnen dan je nu denkt.

Naast dat de kinderen een levensles mee krijgen in het niet zien als een persoonlijk falen maar in taakgericht leren, leer ik ouders ook. De mate hoe jij als ouder met een tegenslag, leermoment om gaat, is wat kinderen zien. En dat wordt gekopieerd. Probeer voor je kind te laten zien dat je door kunt gaan, nog een keer porberen. De lat niet te hoog leggen maar in kleine stapjes komen tot wat je wilt leren en kunnen. Het doel lukt je NOG niet. Maar vier de resultaten van elk klein stapje er naar toe.

Wat een vreugde gun ik jou en gun ik jullie! Hang de slingers maar alvast op!

Knuffelen; omdat je bestaat!

By Baby, Ouderschap

Je wordt geboren; je komt snel op de borst bij mama te liggen.

Wat ben je klein, kwetsbaar, geliefd en zo puur. Op mama’s borst kom je tot rust. Je hoort de rustige hartslag, je voelt mama’s huid en ruikt haar geur. Je bent thuis.

Zo wens je de start van een ieder mens.

Geborgenheid van de borst. De veiligheid, de geruststelling, de warmte en genegenheid is nergens zo aanwezig dan in dit moment.

En hoe vaak zie je niet kindjes nog even bij mama terugkruipen op schoot als ze zelf op ontdekking zijn geweest. Even weer terug naar de veilig basis, naar mama’s schoot, papa’s armen.

Zo zoekt een kind in elke leeftijdsfase op zijn manier nog die veiligheid op. Knuffels, kusjes, verbonden door communicatie of alleen een aanraking.

Het geven van knuffels als ook het ontvangen van knuffels levert zoiets onaantastbaars op als levensenergie. Geborgenheid. Veiligheid. Verbondenheid. Zowel bij jou als bij mij wordt dit fijne gevoel van knuffelen op gang gebracht door de hormonale lekkermakers als oxytocine.

We doen er toe, om te geven en om te mogen ontvangen.

Een grotere paradox kan ik me dan ook niet voorstellen als we tegenwoordig komen met termen als ‘anderhalve-meter-samenleving’, we geen handen meer mogen schudden of dus een knuffel geven aan elkaar, niet meer op bezoek mogen bij onze naasten… Het raakt me, iets dat van onschatbare waarde is voor ons allen, knuffelen, lijkt ineens vreemd te zijn.

Welke boodschap geven wij onze kinderen mee? Wat dit met ons doet als volwassenen kunnen we voor onszelf verklaren, verantwoorden en stil aan constateren. De verbinding missen, warmte missen, een eenzaam gevoel dat het mij oplevert.

Wat dragen we hiermee over aan onze kinderen? De kinderen die nu groot gebracht worden met goedbedoelde regels als: ‘niet knuffelen met de juf’ of ‘klim maar niet bij opa op schoot’.

Knuffelen, daar waar ik wens dat we allemaal groot mee worden, dat wat zo’n basisbehoefte is, mag niet meer.

Wat leren wij onze kinderen? Hoe geïsoleerd, eenzaam, angstig, alert, alleen zullen zij zich voelen?

Ik knuffel er op los, met mijn zoon. Samen. In gedachten sla ik een arm om mijn eigen schouder. Je doet het goed. Voor hem. Voor jullie samen. In de hoop dat de knuffels nooit maar dan ook nooit vergeten gaan worden!

Papa leer je zoon…

By Kind, Ouderschap

Wat zijn kleine kinderen toch eerlijk. Ze spelen samen, ze plagen samen, ze ontdekken samen en zijn goudeerlijk.

Mocht er iets gebeuren wat peuters en kleuters niet zint, dan komen de tranen. Al dan niet ondersteunt met grote snikkende halen wat er gebeurd is.

Deze onschuldige, open, ontvankelijke kleuters worden ouder en de tranen verminderen. Of worden gemeden. Geprobeerd achter de luikjes van de ogen te houden hoezeer de tranen ook opwellen om te stromen, om los te laten, om te uiten.

Ik zie het bij mijn zoon. 6 jaar. En die ontvankelijke peuter is niet meer. Het dragen van een staartje wordt in twijfel getrokken wanneer hij hoort dat ze denken dat hij een meisje is. Ik hoor vriendjes om hem heen vertellen dat ze echt niet huilen.

Jongens en huilen. Er lijkt nog steeds een taboe op te rusten. Nog steeds. Het imago dat een echte man niet hoort te huilen, mannen hun tranen niet tonen in het bijzijn van anderen, blijft aanwezig.

En zolang papa’s hun tranen weg blijven slikken en deze kreten nog steeds gehoord worden over het type man, zullen ook onze jongens zich blijven verweren tegen hun tranen.

Wat wens ik dat onze kinderen, onze meisjes EN jongens, hun emoties mogen uiten. Boosheid, onzekerheid, tranen en teleurstelling. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Het leert je een les. De emotie mag eruit in plaats van dat het wordt weggeslikt. Wat wens ik kinderen die verbonden zijn met hun gevoel in plaats van met het beschermingsmechanisme van wat verteld is wat hoort.

Mijn wens, deze verandering start bij het aanmoedigen van onze partners, onze mannelijke vrienden om ons heen. Alleen de papa’s en andere rolmodellen om de kinderen heen, kunnen laten zien dat tranen bij het leven horen. We mogen dat als ouders benoemen. We mogen vertellen dat tranen een prachtige communicatie is om te laten zien dat iets je pijn doet, je raakt of overweldigd wordt van vreugde.

Mama’s kunnen het vertellen. Papa’s kunnen het laten zien. Laat die tranen stromen, benoem wat je voelt. Kinderen zijn de meest prachtige mensen die doen wat ze voorgedaan hebben gekregen.

Dus, papa, slik jij je tranen weg of laat je ze lopen, benoem je je emoties?

Ieder kind loopt zijn eigen pad

By Kind

Het schooljaar is bijna ten einde. De juffen en meesters zijn druk bezig met het afronden van dit jaar en vorm geven van volgend jaar.

Ik zie mijn kind. Het afgelopen schooljaar heeft een paar maanden gekend van ander onderwijs. Thuisonderwijs. Wat daar onder wordt verstaan is voor elk gezin, voor elk kind en elke situatie anders. Dat is oke. Ik heb het volste vertrouwen erin dat in elke situatie is geprobeerd dat te doen wat op dat moment mogelijk is geweest.

Toch merk ik dat ouders nu wat onzeker worden over het feit dat er maanden onderwijs is ‘gemist’. De vragen die terug gegeven worden of het slim is het kind naar een volgend schooljaar over te laten gaan, krijgt een andere wending. Wat mogelijk nooit de opzet mag zijn. Deze paar maanden onderwijs zullen niet de enige oorzaak zijn waardoor er mogelijk gevoeld wordt dat jouw kind misschien een ander pad loopt dan een ander kind.

Lieve ouders, elk kind bewandelt zijn eigen pad tot een punt dat het zelf verantwoordelijkheid kan dragen. Elk kind is hier in verschillend, elk pad kan hierin verschillend zijn.

Kinderen die daarbij verbonden zijn aan een onderwijssysteem zullen volgens wensen en richtlijnen van school de mogelijkheid worden geboden om nog eens extra stil te staan bij de mogelijkheden die het huidig schooljaar biedt. Een jaar extra doen, een jaar overslaan, het is het pad van dat kind in dat onderwijssysteem waarbij ouders en leerkracht kan kijken wat hem of haar toe komt.

Dat je kind mogelijk wat trager de schooljaren doorloopt zijn alleen nog maar de basisschooljaren. Graag zie ik dat mijn kind die doorloopt vanuit een ontspannen sfeer. Ik wens niet dat mijn kind nu al op de tenen moet lopen om het tempo van zijn jaargenootjes bij te benen. Dat mijn kind op de tenen moet lopen om aansluiting te behouden in welke vorm van ook. Na basisonderwijs volgen er nog zoveel jaren van ontwikkeling, van groei en persoonlijke balans vinden. Laten we er op vertrouwen dat elk kind op zijn eigen tempo leert, groeit en tot bloei komt!

Jouw kind loopt dus niet achter, je kan jouw kind alleen vergelijken met zichzelf!

Meisje, meisje, meisje…

By Kind

Meisje, meisje, meisje. Wat had ik graag gewild dat ik vroeger kon voelen wat ik zelf graag wilde. En dan ook nog de durf om voor mijn eigen wens of verlangen op te komen, ook al was dat anders dan dat de meiden om me heen deden. In plaats daarvan gedroeg ik zij zoals ik dacht dat wenselijk was. Om leuk gevonden te worden, om erbij te horen. Wat had ik mijn onzekerheid graag willen ombuigen tot vertrouwen. Grenzen aangeven, vertrouwen in mijn eigen kunnen, mijn kwaliteiten ontdekken en daarvoor uit durven komen.

De meiden van nu, vanaf een jaar of 8-10 jaar, komen nu al in deze fase. Meidenvenijn, groepsdruk, erbij willen horen, heftige emoties en verdriet, pesten en onzekerheid zijn thema’s die rond het 9e levensjaar een grote rol gaan spelen.

Waar de wereld eerst vooral om het kind draait, gaan deze tieners de afhankelijk naar de wereld buiten hen ontdekken. Met al deze gevoelens en onzekerheden.

Soms wordt door ouders gezegd dat het lijkt alsof hun kind al in de puberteit verzeild is geraakt. Dit is niet het geval. Het is deze transitie naar de nieuwe werkelijkheid die maakt dat je kind zich anders voelt of gedraagt.

Voor deze meiden wil ik zo graag opkomen. Omdat ik weet dat er niets mooiers is dan jezelf durven zijn. Te weten wie je bent, wat jouw kwaliteiten zijn. Dat je durft te stralen. Jij bent je eigen Liefsteling.

In een kleine groep bied ik voor deze dames workshops aan.

Eerlijkheid en groei gaan hand in hand in groepsverband. In deze veilige setting gaan we onder genot van een knutsel, een spel of andere werkvorm onszelf ontdekken. Wat zijn onze kwaliteiten, hoe kom ik voor mezelf op, hoe ga je om met groepsdruk, hoe krijg ik vertrouwen in mijzelf.

 Liefs,
Myrthe

 
What do you want to do ?
New mail

Het energieke kind

By Kind

Klimmen in de bomen, een verzameling moois van de straat in je zakken, springen in een net te diepe regenplas en oneindig veel fantasiekunstwerken bouwen op het strand.

De kinderen om me heen hebben me altijd verbaasd over het eigen spel, de eigen voorkeuren, de kwaliteiten en soms ook de hoeveelheid energie die per kind zo anders is.

Met de jarenlange ervaring bij kinderen met veel energie, vaker jongens dan meisje, ben ik me gaan interesseren in deze verschillen tussen jongen en meisje. Je hoort het om je heen, moeders zeggen het dat hun zoon zo anders is dan hun dochter. De energieke jongen is speels, actief, enthousiast, snel, competitief, leergierig, ongeduldig, impulsief, enthousiast. Maar ook de pittige meisjes kunnen omschreven worden met bovenstaande karaktereigenschappen.

Beide kinderen, jongens en meisjes, mogen de begeleiding krijgen om hun eigenheid te behouden binnen het wenselijke verlangen van gezin of school.

Als kers op de taart mag ik deze ervaring nog meer verfijnen bij mijn eigen energieke, avontuurlijke, levendige, intense Liefsteling. Hij en zoveel meer kinderen spiegelen me in hun gedrag, zijn emoties en de patronen de onderliggende wens of behoefte. Een behoefte van hen of bijvoorbeeld een verlangen in mijzelf.

Om deze jongens en meiden te laten zijn wie ze zijn, zichzelf ontdekken met hun kwaliteiten organiseer ik voor hen workshops.

In groepsverband ontdekken, beleven, samen werken, oplossingen bedenken en plezier hebben. Met onderliggend sociaal-emotionele levenslessen om bij stil te staan.

Liefs,
Myrthe

Bekijk workshops
 
What do you want to do ?
New mail