Alle berichten door

Myrthe Zuidinga

mijn-missie-myrthe-zuidinga

De woorden die je zegt, neem je mee.

By Kind, Ouderschap, Vertrouwen

We zitten samen te kleuren. Iets wat mijn energieke avonturier niet het allerleukste vindt maar de tekening voor Vaderdag moet worden zoals hij wil.

Driftig zie ik de stiften bewegen. De lippen ferm opeen gedrukt en zijn ogen verlaten het papier niet. Een doel. En een taak.

Maar ook, in zijn hoofd een verlangen iets te tekenen wat hem niet lukt. Wat hij op zijn leeftijd en met zijn tekenervaring niet voor elkaar krijgt. En dan hoor ik het: “ik kan het niet. Het lukt me niet.

Ik stop. Ik kan het niet.”

Boos worden de stiften weg gegooid en nog net kan ik de tekening redden van de grijpgrage handjes die de tekening anders hadden verscheurd. Mislukt.

In zijn ogen.

Ik zie teleurstelling. Ik hoor: ik kan het niet.

Een dikke knuffel is de start van een gesprekje dat begint met een compliment. Dat ik het zo knap vindt dat hij zo ijverig kan werken aan een tekening.

Hij kijkt op. Maar is nog niet overtuigd van het feit dat wat hij doet al hartstikke oke is.

Een voorbeeld op de dag waarin gevoeld word: ik kan niet uitvoeren wat van me gevraagd wordt of wat ik mezelf als doel stel.

Wanneer kinderen iets niet kunnen in dit geval, betrekken ze het vaak op zichzelf. Op hen als persoon. Ik als persoon kan het niet. En dat knaagt aan het zelfbeeld. Aan hoe kinderen over zichzelf denken. Er is in dit geval niets met mijn avonturier, het lukt hem niet te tekenen wat hij wenst.

Ik leer mijn zoon, de kinderen om mij heen, de kinderen die ik zie in mijn coachingpraktijk om te zien wat er NOG niet is. Voor nu lukt dit niet, maar hoe ouder je wordt of wanneer je oefent, kun je altijd beter worden, meer kunnen dan je nu denkt.

Naast dat de kinderen een levensles mee krijgen in het niet zien als een persoonlijk falen maar in taakgericht leren, leer ik ouders ook. De mate hoe jij als ouder met een tegenslag, leermoment om gaat, is wat kinderen zien. En dat wordt gekopieerd. Probeer voor je kind te laten zien dat je door kunt gaan, nog een keer porberen. De lat niet te hoog leggen maar in kleine stapjes komen tot wat je wilt leren en kunnen. Het doel lukt je NOG niet. Maar vier de resultaten van elk klein stapje er naar toe.

Wat een vreugde gun ik jou en gun ik jullie! Hang de slingers maar alvast op!

Knuffelen; omdat je bestaat!

By Baby, Ouderschap

Je wordt geboren; je komt snel op de borst bij mama te liggen.

Wat ben je klein, kwetsbaar, geliefd en zo puur. Op mama’s borst kom je tot rust. Je hoort de rustige hartslag, je voelt mama’s huid en ruikt haar geur. Je bent thuis.

Zo wens je de start van een ieder mens.

Geborgenheid van de borst. De veiligheid, de geruststelling, de warmte en genegenheid is nergens zo aanwezig dan in dit moment.

En hoe vaak zie je niet kindjes nog even bij mama terugkruipen op schoot als ze zelf op ontdekking zijn geweest. Even weer terug naar de veilig basis, naar mama’s schoot, papa’s armen.

Zo zoekt een kind in elke leeftijdsfase op zijn manier nog die veiligheid op. Knuffels, kusjes, verbonden door communicatie of alleen een aanraking.

Het geven van knuffels als ook het ontvangen van knuffels levert zoiets onaantastbaars op als levensenergie. Geborgenheid. Veiligheid. Verbondenheid. Zowel bij jou als bij mij wordt dit fijne gevoel van knuffelen op gang gebracht door de hormonale lekkermakers als oxytocine.

We doen er toe, om te geven en om te mogen ontvangen.

Een grotere paradox kan ik me dan ook niet voorstellen als we tegenwoordig komen met termen als ‘anderhalve-meter-samenleving’, we geen handen meer mogen schudden of dus een knuffel geven aan elkaar, niet meer op bezoek mogen bij onze naasten… Het raakt me, iets dat van onschatbare waarde is voor ons allen, knuffelen, lijkt ineens vreemd te zijn.

Welke boodschap geven wij onze kinderen mee? Wat dit met ons doet als volwassenen kunnen we voor onszelf verklaren, verantwoorden en stil aan constateren. De verbinding missen, warmte missen, een eenzaam gevoel dat het mij oplevert.

Wat dragen we hiermee over aan onze kinderen? De kinderen die nu groot gebracht worden met goedbedoelde regels als: ‘niet knuffelen met de juf’ of ‘klim maar niet bij opa op schoot’.

Knuffelen, daar waar ik wens dat we allemaal groot mee worden, dat wat zo’n basisbehoefte is, mag niet meer.

Wat leren wij onze kinderen? Hoe geïsoleerd, eenzaam, angstig, alert, alleen zullen zij zich voelen?

Ik knuffel er op los, met mijn zoon. Samen. In gedachten sla ik een arm om mijn eigen schouder. Je doet het goed. Voor hem. Voor jullie samen. In de hoop dat de knuffels nooit maar dan ook nooit vergeten gaan worden!

Papa leer je zoon…

By Kind, Ouderschap

Wat zijn kleine kinderen toch eerlijk. Ze spelen samen, ze plagen samen, ze ontdekken samen en zijn goudeerlijk.

Mocht er iets gebeuren wat peuters en kleuters niet zint, dan komen de tranen. Al dan niet ondersteunt met grote snikkende halen wat er gebeurd is.

Deze onschuldige, open, ontvankelijke kleuters worden ouder en de tranen verminderen. Of worden gemeden. Geprobeerd achter de luikjes van de ogen te houden hoezeer de tranen ook opwellen om te stromen, om los te laten, om te uiten.

Ik zie het bij mijn zoon. 6 jaar. En die ontvankelijke peuter is niet meer. Het dragen van een staartje wordt in twijfel getrokken wanneer hij hoort dat ze denken dat hij een meisje is. Ik hoor vriendjes om hem heen vertellen dat ze echt niet huilen.

Jongens en huilen. Er lijkt nog steeds een taboe op te rusten. Nog steeds. Het imago dat een echte man niet hoort te huilen, mannen hun tranen niet tonen in het bijzijn van anderen, blijft aanwezig.

En zolang papa’s hun tranen weg blijven slikken en deze kreten nog steeds gehoord worden over het type man, zullen ook onze jongens zich blijven verweren tegen hun tranen.

Wat wens ik dat onze kinderen, onze meisjes EN jongens, hun emoties mogen uiten. Boosheid, onzekerheid, tranen en teleurstelling. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Het leert je een les. De emotie mag eruit in plaats van dat het wordt weggeslikt. Wat wens ik kinderen die verbonden zijn met hun gevoel in plaats van met het beschermingsmechanisme van wat verteld is wat hoort.

Mijn wens, deze verandering start bij het aanmoedigen van onze partners, onze mannelijke vrienden om ons heen. Alleen de papa’s en andere rolmodellen om de kinderen heen, kunnen laten zien dat tranen bij het leven horen. We mogen dat als ouders benoemen. We mogen vertellen dat tranen een prachtige communicatie is om te laten zien dat iets je pijn doet, je raakt of overweldigd wordt van vreugde.

Mama’s kunnen het vertellen. Papa’s kunnen het laten zien. Laat die tranen stromen, benoem wat je voelt. Kinderen zijn de meest prachtige mensen die doen wat ze voorgedaan hebben gekregen.

Dus, papa, slik jij je tranen weg of laat je ze lopen, benoem je je emoties?

Ieder kind loopt zijn eigen pad

By Kind

Het schooljaar is bijna ten einde. De juffen en meesters zijn druk bezig met het afronden van dit jaar en vorm geven van volgend jaar.

Ik zie mijn kind. Het afgelopen schooljaar heeft een paar maanden gekend van ander onderwijs. Thuisonderwijs. Wat daar onder wordt verstaan is voor elk gezin, voor elk kind en elke situatie anders. Dat is oke. Ik heb het volste vertrouwen erin dat in elke situatie is geprobeerd dat te doen wat op dat moment mogelijk is geweest.

Toch merk ik dat ouders nu wat onzeker worden over het feit dat er maanden onderwijs is ‘gemist’. De vragen die terug gegeven worden of het slim is het kind naar een volgend schooljaar over te laten gaan, krijgt een andere wending. Wat mogelijk nooit de opzet mag zijn. Deze paar maanden onderwijs zullen niet de enige oorzaak zijn waardoor er mogelijk gevoeld wordt dat jouw kind misschien een ander pad loopt dan een ander kind.

Lieve ouders, elk kind bewandelt zijn eigen pad tot een punt dat het zelf verantwoordelijkheid kan dragen. Elk kind is hier in verschillend, elk pad kan hierin verschillend zijn.

Kinderen die daarbij verbonden zijn aan een onderwijssysteem zullen volgens wensen en richtlijnen van school de mogelijkheid worden geboden om nog eens extra stil te staan bij de mogelijkheden die het huidig schooljaar biedt. Een jaar extra doen, een jaar overslaan, het is het pad van dat kind in dat onderwijssysteem waarbij ouders en leerkracht kan kijken wat hem of haar toe komt.

Dat je kind mogelijk wat trager de schooljaren doorloopt zijn alleen nog maar de basisschooljaren. Graag zie ik dat mijn kind die doorloopt vanuit een ontspannen sfeer. Ik wens niet dat mijn kind nu al op de tenen moet lopen om het tempo van zijn jaargenootjes bij te benen. Dat mijn kind op de tenen moet lopen om aansluiting te behouden in welke vorm van ook. Na basisonderwijs volgen er nog zoveel jaren van ontwikkeling, van groei en persoonlijke balans vinden. Laten we er op vertrouwen dat elk kind op zijn eigen tempo leert, groeit en tot bloei komt!

Jouw kind loopt dus niet achter, je kan jouw kind alleen vergelijken met zichzelf!

Meisje, meisje, meisje…

By Kind

Meisje, meisje, meisje. Wat had ik graag gewild dat ik vroeger kon voelen wat ik zelf graag wilde. En dan ook nog de durf om voor mijn eigen wens of verlangen op te komen, ook al was dat anders dan dat de meiden om me heen deden. In plaats daarvan gedroeg ik zij zoals ik dacht dat wenselijk was. Om leuk gevonden te worden, om erbij te horen. Wat had ik mijn onzekerheid graag willen ombuigen tot vertrouwen. Grenzen aangeven, vertrouwen in mijn eigen kunnen, mijn kwaliteiten ontdekken en daarvoor uit durven komen.

De meiden van nu, vanaf een jaar of 8-10 jaar, komen nu al in deze fase. Meidenvenijn, groepsdruk, erbij willen horen, heftige emoties en verdriet, pesten en onzekerheid zijn thema’s die rond het 9e levensjaar een grote rol gaan spelen.

Waar de wereld eerst vooral om het kind draait, gaan deze tieners de afhankelijk naar de wereld buiten hen ontdekken. Met al deze gevoelens en onzekerheden.

Soms wordt door ouders gezegd dat het lijkt alsof hun kind al in de puberteit verzeild is geraakt. Dit is niet het geval. Het is deze transitie naar de nieuwe werkelijkheid die maakt dat je kind zich anders voelt of gedraagt.

Voor deze meiden wil ik zo graag opkomen. Omdat ik weet dat er niets mooiers is dan jezelf durven zijn. Te weten wie je bent, wat jouw kwaliteiten zijn. Dat je durft te stralen. Jij bent je eigen Liefsteling.

In een kleine groep bied ik voor deze dames workshops aan.

Eerlijkheid en groei gaan hand in hand in groepsverband. In deze veilige setting gaan we onder genot van een knutsel, een spel of andere werkvorm onszelf ontdekken. Wat zijn onze kwaliteiten, hoe kom ik voor mezelf op, hoe ga je om met groepsdruk, hoe krijg ik vertrouwen in mijzelf.

 Liefs,
Myrthe

 
What do you want to do ?
New mail

Het energieke kind

By Kind

Klimmen in de bomen, een verzameling moois van de straat in je zakken, springen in een net te diepe regenplas en oneindig veel fantasiekunstwerken bouwen op het strand.

De kinderen om me heen hebben me altijd verbaasd over het eigen spel, de eigen voorkeuren, de kwaliteiten en soms ook de hoeveelheid energie die per kind zo anders is.

Met de jarenlange ervaring bij kinderen met veel energie, vaker jongens dan meisje, ben ik me gaan interesseren in deze verschillen tussen jongen en meisje. Je hoort het om je heen, moeders zeggen het dat hun zoon zo anders is dan hun dochter. De energieke jongen is speels, actief, enthousiast, snel, competitief, leergierig, ongeduldig, impulsief, enthousiast. Maar ook de pittige meisjes kunnen omschreven worden met bovenstaande karaktereigenschappen.

Beide kinderen, jongens en meisjes, mogen de begeleiding krijgen om hun eigenheid te behouden binnen het wenselijke verlangen van gezin of school.

Als kers op de taart mag ik deze ervaring nog meer verfijnen bij mijn eigen energieke, avontuurlijke, levendige, intense Liefsteling. Hij en zoveel meer kinderen spiegelen me in hun gedrag, zijn emoties en de patronen de onderliggende wens of behoefte. Een behoefte van hen of bijvoorbeeld een verlangen in mijzelf.

Om deze jongens en meiden te laten zijn wie ze zijn, zichzelf ontdekken met hun kwaliteiten organiseer ik voor hen workshops.

In groepsverband ontdekken, beleven, samen werken, oplossingen bedenken en plezier hebben. Met onderliggend sociaal-emotionele levenslessen om bij stil te staan.

Liefs,
Myrthe

Bekijk workshops
 
What do you want to do ?
New mail

Wat de glimlach je vertelt

By Baby, Ouderschap

Wat de glimlach je vertelt

Wist je dat ieder babytje al voordat het geboren wordt een lach kan laten zien.
Je babytje lacht al in je buik. De eerste gezichtstrekken zijn vaak een reflex van een toegediende prikkel. De mondhoeken kunnen omhoog getrokken worden bij een voldaan gevoel of bij vermoeidheid.
Ook wanneer je babytje geboren is laat het al snel een tevreden gezicht bij een comfortabele houding zien of is het blij dat het poepje eruit is. De lach is nog niet doelbewust ingezet.

De eerste stille lach

Als je babytje ongeveer 6 weken is, mag hij de eerste oprechte grootse, vaak nog stille, glimlach tonen.
Een reactie op de lieve stem waarmee je praat. Het zien van je gezicht en herkennen van de geur.
Een moment van herkenning! Bekroond worden met een lach. Dat wil iedereen. Dit wordt ook wel de sociale glimlach genoemd.
.
Met het krijgen van die eerste glimlach komt een wederkerigheid op gang. De eerste communicatie wordt uitgebreid met tonen van blijde emoties. En dus ook met een lach met kirrende geluidjes erbij.
Waar een babytje aanvankelijk communiceert middels verschillende soorten huiltjes en gedrag dat je van zijn lichaamstaal af kan lezen. Nu heeft hij door dat emoties ertoe doen en dat deze glimlach effect heeft op de wereld om hem heen!

Maak oogcontact

Om die grootse tandenloze glimlach nog vaker te mogen zien, maak veel oogcontact met je babytje. Praat, klets en doe lekker gek. Je babytje is een goede imitator en zal je nadoen in deze wederkerige communicatie. Met mogelijk een dikke schaterlach tot gevolg.

De unieke glimlach

Vanaf ongeveer 6 maanden laat je babytje een unieke glimlach zien die vanuit oprechte intentie gemaakt wordt. En die lach kan naar elke persoon net anders zijn. Even zo zal de ene situatie een andere glimlach tonen dan een ander moment.

Een leuke tip. Onderzoek heeft aangetoond welke liedjes baby’s konden doen lachen. Vooral repetitieve liedjes met voldoende dynamiek blijken het goed te doen. Het tempo moet hierbij de hartslag van de baby evenaren. Het resultaat “The Happy Song”, blijkt een dikke hit.

Of je nu een babytje van 6 weken om je heen hebt of een puber van 14 jaar, geef hem vandaag eens een oprechte lieve glimlach. Ga op ontdekking en zoek uit waar jouw kind helemaal vrolijk van wordt.
Het verbindt! Voel de liefde stromen.
En geniet! Deze glimlach is er voor jou!

Liefs,
Myrthe

What do you want to do ?

New mail