Categorie

Ouderschap

‘Stop hou op!’ …en toch gaat je kind door..

By basisbehoefte, Bewust opvoeden, Boosheid, Emoties herkennen, Energieke kind, Gevoelens, Kind, Kindercoach, Opgroeien, Ouderschap, Verbinding, Vertrouwen

5 tips om jouw kind te leren luisteren naar grenzen


Mijn kind luistert niet!
Wat ik ook doe.

Kinderen leren.
Elke dag.
Van alles en iedereen om hen heen.
Daar horen grenzen bij.
Grenzen betreffende veiligheid en persoonlijke grenzen.

Als een vriendje of jij als ouder een grens stelt, is daar een reden toe.
Als jouw kind die grens niet accepteert is daar ook een reden voor.
Om jouw kind te mogen leren over de waarde van een grens, de onderliggende boodschap en het leren luisteren naar elkaar, mag je jouw kind meenemen in de onderliggende emoties van dit onaangename gedrag.

Voor veel ouders is het herkenbaar. Help, mijn kind doet gewoon waar hij zin in heeft. Wat kan dat een machteloos gevoel geven ondanks dat je mogelijk al zoveel hebt geprobeerd. Afspraken maken, rustig gebleven, nabijheid geboden en toch…ging hij door.
Als een grens niet wordt geaccepteerd en het gedrag zich blijft herhalen, je kind luistert niet, dan wil dat zeggen dat er iets in hem niet fijn is. Er is een onderliggend verlangen, wens dat zo sterk is, dat hij gewoonweg niet KAN luisteren naar je.

Jouw kind heeft je hulp nodig. Samen mag je kijken naar de grote emoties, getriggerd door de onvervulde behoefte of het verlangen die zijn gedrag sturen en bepalen. Hij heeft er nog geen woorden voor, dit gaat voorbij de taal.
Als een kind je uitdaagt, is zijn grootste wens om meer verbondenheid te ervaren. Dit is alleen zijn onhandige manier om dit kenbaar te maken.

Tips om jouw kind bij te staan bij boosheid en onmacht

Om je kind te helpen woorden te geven aan het onderliggende verlangen, kun je hem bijstaan.
– Als ouder mag je de rust blijven uitstralen en behouden om een zo open en veilige plek uit te stralen om je kindje te helpen.
– Wanneer je kind wil schoppen, slaan en bijten, begrens je het fysieke gedrag. Benoem duidelijk wat je ziet en wat je wenst. Pak de arm van je kindje en vertel: “Slaan doet pijn. Ik wil niet dat je slaat.”
– erken de gevoelens en verlangens onder het gedrag van je kind. Gevoelens benoemen, zorgt voor herkenning. Je kind voelt zich gezien. Vanuit die veilige plek zal je kind makkelijker meewerken.
Gevoelens benoemen kan bijvoorbeeld door te zeggen: ‘ik zie dat je…erg boos bent. Klopt dat?” Of “het lijkt alsof je wil duwen, gaat het niet eerlijk?”
– Nadat je als ouder woorden hebt gegeven aan de emotie, kun je je kind helpen sturing te geven aan wat je beter zou kunnen doen.
“Je kunt me vertellen wat je wil, ik kan je helpen.” “Ik zie dat het je verdrietig maakt  hoe kan ik je helpen?”
– de boodschap die je je kind mee wil geven, is dat emoties er mogen zijn. Dat het oké als je je buitengesloten voelt. En soms, zijn die emoties zo groot, daar mag je hulp bij hebben.
Wat ben jij als ouder blij dat je kind zich veilig en vertrouwd bij je voelt dat je kind kon laten zien hoe hij zich voelde.

Als ouder kun je jouw kind helpen door woorden te geven aan het gedrag wat je ziet. Echter, de juiste bewoording van de gevoelens er onder, kunnen suggestief ingevuld worden door jou maar berusten op een eigen interpretatie.
Alleen jouw kind weet wat hij voelt.

Je kind leert eerst de basisemoties als angst, boos, verdriet en blij te herkennen. Met de emotionele groei van je kind wordt de diversiteit aan emoties ontwikkeld. Gevoelens als teleurstelling, eenzaamheid of oneerlijkheid worden bekend. Wanneer je kind ouder is, probeer dan minder voor je kind in te vullen en hem meer regie te geven bij het benoemen van emoties.

Als negatieve emoties er mogen zijn, gaan de gevoelens weer weg. Als negatieve emoties onderdrukt moeten worden, worden ze groter en groter!
Je kunt je kind helpen door er te zijn. Te luisteren naar wat je kind wilde vertellen. Het werk zit hem in het leren omgaan met die boze, angstige, oneerlijke gevoelens.
Dat is hard werken, elke dag weer.
Met een prachtig cadeau voor jouw kind: hij mag er helemaal zijn zoals hij is.

Waarom straffen vaak averechts werkt.
Daar lees je de volgende keer over.

Alle liefs,

Myrthe

Help, wat voel ik?

By Bewust opvoeden, Boosheid, Emoties herkennen, Energieke kind, Gevoelens, Kind, Opgroeien, Ouderschap

Herken je het als ouder, je kind kan opeens omslaan in de emoties.
Waar er net nog niets aan de hand leek, slaat de stemming om en lijkt er een bom gebarsten te zijn.
Tranen, frustratie, schreeuwen.
Voor elk kind kan dit er anders uitzien.

“Het is niet eerlijk!”
En dan hoor je jouw kind benoemen: ‘je bent echt heel erg stom!” of ‘Nee, nee, nee. Het is niet eerlijk!”
Van binnen borrelt de emotie. De lava is misschien uit de vulkaan gespoten maar de reden van de boosheid is nog niet aangekaart. Dat hoeft ook niet.

Als ouder willen we graag ons kind uitleggen wat er gebeurde, waarom dit zo verliep of welk gedrag gewenst was. Echter, bedenk eens zelf: waar heb je zelf de meeste behoefte aan wanneer je boos bent? Is dat een verklaring en uitleg over dat wat gebeurde? Is het misschien een knuffel, genegenheid?

De 4 basisemoties
Een kind kun je leren om emoties te herkennen.
De boosheid is een van de 4 basisemoties die er zijn.
Naast boosheid hoort ook verdriet, angst en blijdschap hierbij.
Onder deze basisemoties liggen zeer veel andere emoties verborgen waarvan jouw kind gedurende ervaring ook gaat leren. Want wat is vertrouwen, erkenning, eenzaamheid of kalmte?

Wanneer je als ouder de emoties wat je ziet en ervaart bij jouw kind terugkoppelt aan je kind, worden er woorden gegeven aan dat wat gevoeld wordt.
Zo sta jij als ouder aan de basis van de emotionele ontwikkeling van jouw kind. Jouw kind spiegelt jou, leert van jou, handelt zoals jij. Hoe mooi is het als jij als ouder daarin op praktische wijze aan kan bijdragen.

Hoe help jij jouw kind?
Een eerste stap is het benoemen van de emotie bij je kind.
In het geval van de driftbui mag je jouw kind, naast het bieden van de genegenheid vertellen dat je ziet dat je kindje boos is. Alleen deze woorden zijn al genoeg. Jouw kind zal voelen dat die emotie er mag zijn. Dat het oké is om boos te mogen zijn. Belangrijker, je kind voelt zich gezien. Met alle emoties die het soms in zich heeft.

Jij benoemt de emotie, jouw kind reageert
Als een gesprek mogelijk is, kun je op suggestieve wijze je kind helpen de emotie te plaatsen. Zo leer je een emotie te benoemen. Want was jij als ouder echt stom of wilde je graag je zin en kreeg je die niet? Door je kind te helpen in woorden te vangen wat er mogelijk speelde, kom je achter zoveel meer lagen van emoties.

Eerst aan de hand meegenomen om later steeds meer zelf emoties te kunnen benoemen.
De ontwikkeling en groei van jouw kind, dat blijft wonderlijk!

Liefs,
Myrthe

Wilde waaghals

By Energieke kind, Gevoelens, Kind, Opgroeien, Ouderschap, Workshops

Je rent.
Je vliegt.
Je valt en bent immer geliefd.

Je fantaseert.
Je ontdekt.
Je breekt en bent weer opgewekt.

Een wilde waaghals. De doener.
Ik hoor je jouw kind omschrijven als een enthousiasteling die in een goede bui de vriendjes om zich heen heeft lopen.

Maar ook het kind dat zich aangedaan voelt bij het mislukken van een taak. Als het niet is gelukt zoals hij had gewild. Het zo graag goed willen doen.

Gevoelig.
Voor de sfeer om hem heen. Jouw kind die de gangmaker kan zijn maar ook de troostende schouder. Of diegene die net iets te fel een duw uitdeelde en met z’n staart tussen de benen weer terug komt lopen. De situatie ontvlucht. Want dit bedoelde hij toch niet. Niet op deze manier.

Herken je ze?
Deze kinderen.
Ik praat in een hij-vorm omdat ik thuis een enthousiaste doener heb. Maar evengoed kunnen dit de meiden zijn. Die mee gaan op ontdekkingspad. Die proberen en leren.

Een ding hebben alle kinderen gemeen.
De emoties zijn groots.
De gevoeligheid van de kinderen maakt dat de woede groots is als dat gevoeld wordt. Het gevoel van onrecht onoverkomelijk. De blijdschap intens. En de scheiding tussen deze emoties flinterdun.

Hoe fijn is het als niet de omgeving om deze energieke kinderen wordt aangepast en omkleedt zodat zij kunnen zijn wie ze zijn.
Zij mogen aan het roer staan van hun emoties. Zij mogen hun emoties herkennen, benoemen en weten wat passend is in de situatie die er is.

Het energieke kind!
Voor jou!
Ik ben er voor jou.

Jouw emoties herkennen.
Hoe mooi is het als jij in een groep met andere energieke kinderen kan samen werken. Op zoek naar jouw eigen handleiding van jouw motor. Jezelf herkennen in de ander. Want jij bent niet anders. Niet anders dan anderen. Jij bent uniek, met jouw eigen motor.
Samen leer je jouw grens aangeven. Elkaars grens respecteren. Je hoeft niet altijd AAN te staan. Doodvermoeiend is dat zelfs. Maar heb je enig idee hoe je tot rust komt? Hoe fijn het is als de motor uit kan staan.

Je hoeft niet te bepalen. Te willen bepalen. Ieder kind heeft eigen ideen. Eigen behoeften. Dat kan soms lastig zijn. Jouw zin niet krijgen. Te moeten wachten. En ook dat mag je leren. Want dat is wat samenwerking is.

Doen!
Dat gaan we doen.
Samen.
Met elkaar.
Vuur. Aarde. Touw. Stokken.

Ik heet je welkom!
4 workshops voor het energieke kind!
4 middagen met elkaar.

Zie ik jou?

Liefs,
Myrthe 

mijn-missie-myrthe-zuidinga

De woorden die je zegt, neem je mee.

By Kind, Ouderschap, Vertrouwen

We zitten samen te kleuren. Iets wat mijn energieke avonturier niet het allerleukste vindt maar de tekening voor Vaderdag moet worden zoals hij wil.

Driftig zie ik de stiften bewegen. De lippen ferm opeen gedrukt en zijn ogen verlaten het papier niet. Een doel. En een taak.

Maar ook, in zijn hoofd een verlangen iets te tekenen wat hem niet lukt. Wat hij op zijn leeftijd en met zijn tekenervaring niet voor elkaar krijgt. En dan hoor ik het: “ik kan het niet. Het lukt me niet.

Ik stop. Ik kan het niet.”

Boos worden de stiften weg gegooid en nog net kan ik de tekening redden van de grijpgrage handjes die de tekening anders hadden verscheurd. Mislukt.

In zijn ogen.

Ik zie teleurstelling. Ik hoor: ik kan het niet.

Een dikke knuffel is de start van een gesprekje dat begint met een compliment. Dat ik het zo knap vindt dat hij zo ijverig kan werken aan een tekening.

Hij kijkt op. Maar is nog niet overtuigd van het feit dat wat hij doet al hartstikke oke is.

Een voorbeeld op de dag waarin gevoeld word: ik kan niet uitvoeren wat van me gevraagd wordt of wat ik mezelf als doel stel.

Wanneer kinderen iets niet kunnen in dit geval, betrekken ze het vaak op zichzelf. Op hen als persoon. Ik als persoon kan het niet. En dat knaagt aan het zelfbeeld. Aan hoe kinderen over zichzelf denken. Er is in dit geval niets met mijn avonturier, het lukt hem niet te tekenen wat hij wenst.

Ik leer mijn zoon, de kinderen om mij heen, de kinderen die ik zie in mijn coachingpraktijk om te zien wat er NOG niet is. Voor nu lukt dit niet, maar hoe ouder je wordt of wanneer je oefent, kun je altijd beter worden, meer kunnen dan je nu denkt.

Naast dat de kinderen een levensles mee krijgen in het niet zien als een persoonlijk falen maar in taakgericht leren, leer ik ouders ook. De mate hoe jij als ouder met een tegenslag, leermoment om gaat, is wat kinderen zien. En dat wordt gekopieerd. Probeer voor je kind te laten zien dat je door kunt gaan, nog een keer porberen. De lat niet te hoog leggen maar in kleine stapjes komen tot wat je wilt leren en kunnen. Het doel lukt je NOG niet. Maar vier de resultaten van elk klein stapje er naar toe.

Wat een vreugde gun ik jou en gun ik jullie! Hang de slingers maar alvast op!

Knuffelen; omdat je bestaat!

By Baby, Ouderschap

Je wordt geboren; je komt snel op de borst bij mama te liggen.

Wat ben je klein, kwetsbaar, geliefd en zo puur. Op mama’s borst kom je tot rust. Je hoort de rustige hartslag, je voelt mama’s huid en ruikt haar geur. Je bent thuis.

Zo wens je de start van een ieder mens.

Geborgenheid van de borst. De veiligheid, de geruststelling, de warmte en genegenheid is nergens zo aanwezig dan in dit moment.

En hoe vaak zie je niet kindjes nog even bij mama terugkruipen op schoot als ze zelf op ontdekking zijn geweest. Even weer terug naar de veilig basis, naar mama’s schoot, papa’s armen.

Zo zoekt een kind in elke leeftijdsfase op zijn manier nog die veiligheid op. Knuffels, kusjes, verbonden door communicatie of alleen een aanraking.

Het geven van knuffels als ook het ontvangen van knuffels levert zoiets onaantastbaars op als levensenergie. Geborgenheid. Veiligheid. Verbondenheid. Zowel bij jou als bij mij wordt dit fijne gevoel van knuffelen op gang gebracht door de hormonale lekkermakers als oxytocine.

We doen er toe, om te geven en om te mogen ontvangen.

Een grotere paradox kan ik me dan ook niet voorstellen als we tegenwoordig komen met termen als ‘anderhalve-meter-samenleving’, we geen handen meer mogen schudden of dus een knuffel geven aan elkaar, niet meer op bezoek mogen bij onze naasten… Het raakt me, iets dat van onschatbare waarde is voor ons allen, knuffelen, lijkt ineens vreemd te zijn.

Welke boodschap geven wij onze kinderen mee? Wat dit met ons doet als volwassenen kunnen we voor onszelf verklaren, verantwoorden en stil aan constateren. De verbinding missen, warmte missen, een eenzaam gevoel dat het mij oplevert.

Wat dragen we hiermee over aan onze kinderen? De kinderen die nu groot gebracht worden met goedbedoelde regels als: ‘niet knuffelen met de juf’ of ‘klim maar niet bij opa op schoot’.

Knuffelen, daar waar ik wens dat we allemaal groot mee worden, dat wat zo’n basisbehoefte is, mag niet meer.

Wat leren wij onze kinderen? Hoe geïsoleerd, eenzaam, angstig, alert, alleen zullen zij zich voelen?

Ik knuffel er op los, met mijn zoon. Samen. In gedachten sla ik een arm om mijn eigen schouder. Je doet het goed. Voor hem. Voor jullie samen. In de hoop dat de knuffels nooit maar dan ook nooit vergeten gaan worden!

Papa leer je zoon…

By Kind, Ouderschap

Wat zijn kleine kinderen toch eerlijk. Ze spelen samen, ze plagen samen, ze ontdekken samen en zijn goudeerlijk.

Mocht er iets gebeuren wat peuters en kleuters niet zint, dan komen de tranen. Al dan niet ondersteunt met grote snikkende halen wat er gebeurd is.

Deze onschuldige, open, ontvankelijke kleuters worden ouder en de tranen verminderen. Of worden gemeden. Geprobeerd achter de luikjes van de ogen te houden hoezeer de tranen ook opwellen om te stromen, om los te laten, om te uiten.

Ik zie het bij mijn zoon. 6 jaar. En die ontvankelijke peuter is niet meer. Het dragen van een staartje wordt in twijfel getrokken wanneer hij hoort dat ze denken dat hij een meisje is. Ik hoor vriendjes om hem heen vertellen dat ze echt niet huilen.

Jongens en huilen. Er lijkt nog steeds een taboe op te rusten. Nog steeds. Het imago dat een echte man niet hoort te huilen, mannen hun tranen niet tonen in het bijzijn van anderen, blijft aanwezig.

En zolang papa’s hun tranen weg blijven slikken en deze kreten nog steeds gehoord worden over het type man, zullen ook onze jongens zich blijven verweren tegen hun tranen.

Wat wens ik dat onze kinderen, onze meisjes EN jongens, hun emoties mogen uiten. Boosheid, onzekerheid, tranen en teleurstelling. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Het leert je een les. De emotie mag eruit in plaats van dat het wordt weggeslikt. Wat wens ik kinderen die verbonden zijn met hun gevoel in plaats van met het beschermingsmechanisme van wat verteld is wat hoort.

Mijn wens, deze verandering start bij het aanmoedigen van onze partners, onze mannelijke vrienden om ons heen. Alleen de papa’s en andere rolmodellen om de kinderen heen, kunnen laten zien dat tranen bij het leven horen. We mogen dat als ouders benoemen. We mogen vertellen dat tranen een prachtige communicatie is om te laten zien dat iets je pijn doet, je raakt of overweldigd wordt van vreugde.

Mama’s kunnen het vertellen. Papa’s kunnen het laten zien. Laat die tranen stromen, benoem wat je voelt. Kinderen zijn de meest prachtige mensen die doen wat ze voorgedaan hebben gekregen.

Dus, papa, slik jij je tranen weg of laat je ze lopen, benoem je je emoties?

Every MOMent with you

By Ouderschap
Wanneer?

Verdiepende lezingen: dinsdagavond 19.30 – 21.00
Mama-baby-momenten: dinsdagochtend 9.30 11.00

Voor wie?

Partners die inzichten en verdieping wensen tijdens deze mooie ontdekkingstocht. In verbondenheid delen en leren van elkaar.
De mama-baby-momenten kies ik er bewust voor om mama’s bijeen te laten komen. Zo kan binnen een veilige, vertrouwde sfeer gedeeld en ervaren worden.

Waar?

Lezingen: nader te bepalen
Mama-baby-momenten: Hannah Yoga, Roermond

Ik doe mee!

Je kunt je aanmelden via: info@liefsteling.com

Investering?

99 euro voor dit pakket

Informatie

Het avontuur met jullie Liefsteling is begonnen.
Om twijfel en onzekerheid in deze periode te verminderen verwelkom ik jou met je babytje bij dit speciale MOMent.
Samen gaan we dieper in op het functioneren van je babytje en worden typische baby-probleempjes toegelicht vanuit mijn professionele ervaring.
Twijfels bij een pasgeboren kindje zijn heel normaal.  Er zijn vaak zoveel diverse meningen, methoden en visies dat je als mama soms niet meer weet wat nu voor JOUW babytje gewenst is.

Het doel van deze training is dat je inzicht hebt gekregen in het gedrag van JOUW babytje. Je leert vertrouwen op je moedergevoel, hoe je jouw babytje kunt ondersteunen en stimuleren een heerlijke ontwikkeling door te maken.

In twee lezingen zullen jullie als partners veel informatie krijgen over alles rondom het eerste levensjaar van jullie Liefsteling.
Omdat informatie alleen droge kost kan zijn, bied ik twee contactmomenten aan waarop mama’s en babytjes elkaar ontmoeten. Zo kan er met elkaar en van elkaar geleerd worden om dat wat we te horen hebben gekregen in de praktijk te leren toepassen of herkennen.

Jouw kleine schatje is méér dan welkom tijdens deze momenten!
Neem je verzorgingstas mee en graag ook een doek om je baby op te leggen, matjes zijn aanwezig. De sfeer is ongedwongen, je kunt voeden tijdens de les, rondwandelen als je baby het wat moeilijk heeft, voel je vrij!

Ik meld me aan!

Vier het falen

By Kind, Ouderschap

Daar staan we dan. Nog na snikkend van de frustraties die thuis hoog op liepen. Waarom kan ik je zo moeilijk bereiken? Waarom is jouw gedrag zo bepalend en moet het op die ene manier en anders niet. Het levert frustratie op, omdat ik niet altijd wens te buigen naar jouw verlangen. Choose your battles, het  is hier de orde van de dag.

Tranen bij jou, tranen bij mij.
Wie had gezegd dat opgroeien een grote ontdekkingstocht is met pieken en dalen geef ik geen ongelijk.

De situatie van vanochtend, een doordeweekse schooldag. 

Ik vind dat ik faal. Ik voel me schuldig. Toch weet ik mezelf niet te kleineren of tekort te doen. Ik laat die belemmerende overtuiging opborrelen en overwaaien.  Dit is geen moment van falen. Ik leer.
Ik leer. Elke dag. 

Vier het falen!

Ik mag in de spiegel kijken: waarom heb ik gereageerd zoals ik deed? 
Het falen wil ons een boodschap brengen.  Hoe ben ik opgestaan, was ik toen al geprikkeld?  Was het een voorval van waarde waarbij ik echt voet bij stuk wilde houden? Was het deze frustratie waard? Wat kan ik een volgende keer anders doen? Of heb IK iets nodig waardoor ik zo geprikkeld werd?

FALEN. Het klinkt zo hard. Ik leer.

Ik weet van mijzelf dat ik het goed doe op de manier zoals ik doe. Hoe ik handel, hoe ik er voor mijn zoon ben of probeer te zijn. Ik doe het goed genoeg.
Want weet lieve ouder, de opvoeding is nooit perfect!
Niet zoals we dit van te voren hadden bedacht. Niet omdat er altijd onverhoopt dingen op ons pad komen die weerslag op ons hebben en daarbij logischerwijs ook op het opgroeien en de interactie met onze kinderen. Dat is leven!

Want weet lieve ouders, de opvoeding is nooit perfect! 

Het is niet zoals we dit van te voren hadden bedacht, omdat er altijd onverhoopt dingen op ons pad komen die weerslag op ons hebben. En daarmee logischerwijs ook op het opgroeien van onze kinderen. En  op onze interactie met onze kinderen.

Liefdevol opgroeien

Liefdevol opgroeien is een pad dat niet te vergelijken is met een geasfalteerde snelweg. Soms loop het pad dood, soms is het een smal wandelpad vol pieken en dalen. Maar keer op keer kun je vooruit kijken naar dat wat nog komen gaat. Neem de lessen die je geleerd hebt mee in je rugzak die ouderschap heet. Wees niet te streng voor jezelf! Je doet wat jij in je mars hebt of wat je op dat moment kan.

Je doet het goed! Echte verhalen, kwetsbaarheid en openheid is wat opgroeien realistisch maakt! Liefs, Myrthe

Wat de glimlach je vertelt

By Baby, Ouderschap

Wat de glimlach je vertelt

Wist je dat ieder babytje al voordat het geboren wordt een lach kan laten zien.
Je babytje lacht al in je buik. De eerste gezichtstrekken zijn vaak een reflex van een toegediende prikkel. De mondhoeken kunnen omhoog getrokken worden bij een voldaan gevoel of bij vermoeidheid.
Ook wanneer je babytje geboren is laat het al snel een tevreden gezicht bij een comfortabele houding zien of is het blij dat het poepje eruit is. De lach is nog niet doelbewust ingezet.

De eerste stille lach

Als je babytje ongeveer 6 weken is, mag hij de eerste oprechte grootse, vaak nog stille, glimlach tonen.
Een reactie op de lieve stem waarmee je praat. Het zien van je gezicht en herkennen van de geur.
Een moment van herkenning! Bekroond worden met een lach. Dat wil iedereen. Dit wordt ook wel de sociale glimlach genoemd.
.
Met het krijgen van die eerste glimlach komt een wederkerigheid op gang. De eerste communicatie wordt uitgebreid met tonen van blijde emoties. En dus ook met een lach met kirrende geluidjes erbij.
Waar een babytje aanvankelijk communiceert middels verschillende soorten huiltjes en gedrag dat je van zijn lichaamstaal af kan lezen. Nu heeft hij door dat emoties ertoe doen en dat deze glimlach effect heeft op de wereld om hem heen!

Maak oogcontact

Om die grootse tandenloze glimlach nog vaker te mogen zien, maak veel oogcontact met je babytje. Praat, klets en doe lekker gek. Je babytje is een goede imitator en zal je nadoen in deze wederkerige communicatie. Met mogelijk een dikke schaterlach tot gevolg.

De unieke glimlach

Vanaf ongeveer 6 maanden laat je babytje een unieke glimlach zien die vanuit oprechte intentie gemaakt wordt. En die lach kan naar elke persoon net anders zijn. Even zo zal de ene situatie een andere glimlach tonen dan een ander moment.

Een leuke tip. Onderzoek heeft aangetoond welke liedjes baby’s konden doen lachen. Vooral repetitieve liedjes met voldoende dynamiek blijken het goed te doen. Het tempo moet hierbij de hartslag van de baby evenaren. Het resultaat “The Happy Song”, blijkt een dikke hit.

Of je nu een babytje van 6 weken om je heen hebt of een puber van 14 jaar, geef hem vandaag eens een oprechte lieve glimlach. Ga op ontdekking en zoek uit waar jouw kind helemaal vrolijk van wordt.
Het verbindt! Voel de liefde stromen.
En geniet! Deze glimlach is er voor jou!

Liefs,
Myrthe

What do you want to do ?

New mail